تبلیغات
قرآن و عترت
تصویر منتخب
صفحات ویژه قرآن و عترت
سامانه پیامک قرآن و عترت
امکانات معنوی
لوگوی دوستان
اسراف اجتماعی وحکم قضایی آن ازمنظر قرآن

اسراف اجتماعی وحکم قضایی آن ازمنظر قرآن

قرآن کریم، قانون شکنی و سرپیچی از دستورهای الهی را مصداق اسراف معرفی کرده و تصریح داردکه، حکمِ قضایی اسراف و فساد در جامعه، اعدام و تبعید است.

استبداد، خودکامگی، استکبار، استثمار، خونریزی، ستم و هرگونه فساد اجتماعی از مصادیق بارز اسراف به شمار می رود.[1] خداوند در سوره مائده، پس از بیان نزاع هابیل و قابیل که سرانجام آن تحقق نخستین فساد بر روی زمین بود، بنی اسرائیل را از ریختن خون بی گناهان و فساد بر زمین نهی کرده و از فسادهای اجتماعی آنان به اسراف تعبیر می کند: «ثُمّ إِنّ کثیرًا مِنهُم بَعدَ ذلک فِی الأَرضِ لَمُسرِفون» مائده/5، 32


مفسران در توضیح اسرافکاری بنی اسرائیل، مواردی را بر شمرده اند: حلال شمردن حرامهای الهی، قتل و خونریزی، کفر و شرک، مخالفت با پیامبران، پیروی از هوای نفس، ارتکاب گناهان و هرگونه تجاوز به حریم حق و حقیقت.[2] خداوند در این آیه، قانون شکنی و سرپیچی از دستورهای الهی را مصداق اسراف شناسانده است.[3] به تصریح قرآن، حکمِ قضایی اسراف و فساد در جامعه، اعدام و تبعید است. (مائده/5، 33) در آیه 83 یونس/10 به ترس و نگرانی یاران موسی(علیه السلام)از فرعون و سپاهیانش اشاره شده، فرعون را مستبدّی برتری جو می شمرد که در زمره مسرفان است: «إِنّ فِرعَونَ لَعال فِی الأَرضِ و إِنّهُ لَمنَ المُسرِفین» فرعون با ادعای خدایی و ارتکاب قتل و ستم بسیار و عصیان و طغیان آشکار در برابر خداوند، از مصادیق بارز مسرفان به شمار می رود.[4]

آیات 30 ـ 31 دخان/44 نیز به نجات بنی اسرائیل از عذابها و شکنجه های فرعونیان اشاره کرده و فرعون را مردی متکبّر و اسرافکار خوانده است:«إِنّهُ کانَ عالِیا مِنَ المُسرِفین» حضرت صالح(علیه السلام) در آیات 141 ـ 152 شعراء/26 با اندرز قوم ثمود، آنان را به تقوای الهی و اطاعت از پیامبر خدا فرا می خواند. سپس آنان را از پیروی مسرفان پرهیز داده، این گروه را مفسد در زمین می شناساند که هیچ گاه به اصلاح امور اقدام نمی کنند: «و لاَ تُطیعُوا أَمرَ المُسرِفینَ * الَّذینَ یفسِدونَ فِی الأَرضِ و لاَ یصلِحون» مفسران، بزرگان و رؤسای قوم ثمود را مصداق اسرافکاران در این آیات دانسته[5] و تجاوز و افساد آنان را موجب حلول عذاب الهی شمرده اند، زیرا فساد، همواره عذاب خداوند را در پی دارد.[6]

پی نوشت ها

[1] نمونه، ج 15، ص 307.

[2] جامع البیان، مج 4، ج 6، ص 279; مجمع البیان، ج 3، ص 290.

[3] راهنما، ج 4، ص 354.

[4] مجمع البیان، ج 5، ص 192.

[5] همان، ج 7، ص 313.

[6] المیزان، ج 15، ص 306.



ادامه مطلب
برچسب ها : قرآن، اسراف،


نظر

| | | چهارشنبه 28 تیر 1396 | |سید حسین میراکبری شیرآباد |